آسمان برای گرفتن ماه تله نمی گذارد، آزادی خود ماه است كه او را پایبند می كند.
خوش آمدید - امروز : یکشنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۷
خانه » آرشیو نویسنده: admin (صفحه ی 18)

آرشیوهای نویسنده : admin

همکاری با تلویزیونی‌ها دلسردم می‌کند



خبرگزاری فارس: گوینده «صبح جمعه با شما» گفت: متاسفانه در تلویزیون گاهی اوقات با افرادی مواجه می‌شدیم که از کار کردن دلسرد می‌شدیم. نمی‌خواهم در مورد همه افراد یک جور قضاوت کنم اما اکثر برنامه سازها و تهیه کننده‌ها از این دسته بودند.

نام علیرضا جاویدنیا برای هر علاقه‌مند رادیو نامی آشناست و سابقه خوب او نیز در برنامه پر مخاطب «صبح جمعه با شما» او را به رادیو الصاق کرده است. هرچند جاویدنیا کار خود را از تلویزیون و رسانه تصویری آغاز کرده اما در ادامه برخلاف تعداد بسیاری از هنرمندان که جذابیت کارهای تصویری مانع از حضورشان در رادیو می‌شود، رادیو را به هر رسانه دیگری ترجیح داده است. او این روزها دو برنامه پرمخاطب را در رادیو ایران دارد. با جاویدنیا درباره حضورش در رادیو و تلویزیون و موفقیت برنامه‌هایی که تا به حال در آنها حضور داشته است، به گفت‌وگو نشستیم.

** شما فعالیت خود را از تلویزیون شروع کردید اما سالها است که با این رسانه همکاری نمی‌کنید. دلیلی خاصی دارید؟

– حضورم در برنامه های تلویزیونی به قبل از انقلاب برمی‌گردد. از سال ۱۳۵۰ و زمانیکه ۲۰ سالم بود در تلویزیون کارم را شروع کردم و تا سال ۵۷ فقط در برنامه‌های تلویزیونی حضور داشتم. به استثنای سالهای بین ۵۴ و ۵۵ تا قبل از پیروزی انقلاب که برنامه‌ای رادیویی به نام «دوخت و دوز» را با گروهی از دوستان اجرا می‌کردیم. بعد از انقلاب کارها متوقف بود تا همه چیز سر جای خود قرار بگیرد و آرام آرام بین سالهای ۶۵ و ۶۶ زنده یاد منوچهر نوذری، احمد شیشه‌گران و آقای توکل که در آن زمان هیچ آشنایی با آنها نداشتم ما را برای تولید کاری در رادیو دعوت کردند.

**البته گروهی بودید که بیشتر به تیپ سازی معروف بودید.

–  درست است، به همین خاطر هم به من و دوستانم پیشنهاد داده بودند تا آنها را در این برنامه همراهی کنیم. معتقد بودند افرادی که توانایی تیپ‌سازی دارند می‌توانند از عهده اجرای نمایش طنز رادیویی بربیایند. بسیاری از گویندگان فیلم که شاخص‌ترینشان آقایان منوچهر والی زاده، حسین عرفانیان، زنده یاد اصغر افضلی و کنعان کیانی، اکبر منانی با کارگردانی زنده یاد منوچهر نوذری دور هم جمع شدیم و این برنامه تا زمانیکه به هر دلیلی متوقف شد، بالای ۴۶ درصد شنونده داشت و در زمان خودش بسیار تاثیر گذار بود.

** شما برنامه «راه شب» را نیز در کارنامه کاریتان دارید. طولانی‌ترین برنامه‌ای که از آغاز فعالیت تا الان در رادیو داشتید.

– از سال ۷۰ در سلسله برنامه‌های «راه شب» به کارگردانی منوچهر نوذری تا سال ۷۸ شاگردی کردم تا اینکه بعد از کسالت او، در کنار شمسی فضل اللهی و خانم نیرومند شاگردی کردم و راه شب را تا همین الان ادامه دادیم و فکر می‌کنم پررو ترین آدمی که تا الان راه شب را ادامه داده من هستم که امسال وارد ۲۷ امین سالگردش می‌شود.

** دلیل ماندگار شدن شما در رادیو چه بود؟

– بعد از انقلاب، مسابقه‌های مختلف تلویزیونی اجرا کردم و در یکی دو سریال و فیلم سینمایی هم بازی کردم. رادیو به نظرم خیلی فنی‌تر است و متاسفانه در تلویزیون گاهی اوقات با افرادی مواجه می‌شدیم که از کار کردن دلسرد می‌شدیم. نمی‌خواهم در مورد همه افراد یک جور قضاوت کنم اما اکثر برنامه سازها و تهیه کننده‌ها از این دسته بودند. وقتی شما احساس می‌کنید که شما را برای آن لحظه‌ای که نیاز دارند می‌خواهند و بعد از آن دیگر برایشان ارزشی ندارید، همین موضوع باعث دلسردی تان می‌شود. در وهله بعدی شما را گرفتار سلایقی می‌کنند که هیچ کدام فنی نیستند و تا الان جز ضربه زدن هیچ کاری نکردند.

** هنوز هم روی این عقیده اصرار دارید؟

– بله، چندی پیش پیشنهاد اجرای برنامه تلویزیونی شد که عذرخواهی کردم و نرفتم. چراکه در رادیو راحت ترم. اگر زمانی حس کنم برنامه تلویزیونی هست که من قراردادی دارم و طی آن آرامش بر کل کار حاکم است، نقش چهارپایه را ندارم و کار خودم را طی ضوابطی برای مردم انجام می‌دهم و با حال و روزگار من نیز همخوانی دارد حتما در آن حضور خواهم داشت.  

** اما در این مدت میزان بینندگان تلویزیون هم به نسبت قبل کمتر شده است.

– چه افرادی مقصر هستند؟ افرادی باید جواب بدهند که اعمال سیلقه کردند و هیچ گونه اطلاعی هم از شبکه و … نداشتند وگرنه ما که خالصانه کار کردیم. من در پرونده کاری‌ام در تلویزیون و رادیو و برنامه زنده یک اخطار هم ندارم و سالهاست که با همین درآمد رادیو همکاری می‌کنم چراکه حس آرامش دارم و این به خاطر گروهی است که سالها با آنها همکاری می‌کنم. افراد تاثیرگذاری که کار خود را دوست دارند و از من خیلی حوانتر هستند و خیلی از آنها الان بهترین تهیه کننده‌های رادیویی هستند که به وجودشان افتخار می‌کنم. اینها با تلاش، پشتکار و درس خواندن، شاگردی کردن و … امروز به اینجا رسیدند و می‌توانند برنامه‌ای را ارزیابی کنند.

** فکر می‌کنید دلیل ماندگاری برنامه «راه شب» بعد از اینهمه سال چه بوده است؟

– اصل کار ما صداقت با مردم عزیزمان است و من همیشه دوست داشتم صادق باشم. ممکن است که برخی اوقات بنا به مصلحت ما مطالبمان را طوری بگیریم که بخواهیم آرامش بیشتری را در جامعه بوجود آوریم و از این بابت موفق بودیم و من و گروه با مردم همیشه صادق بودیم و خدا را از این بابت شکر می‌کنم. این برنامه که از رادیو ایران پخش می‌شود هنوز هم مخاطبین خود را دارد و خود مردم ما را راهنمایی و کمک می‌کنند. همیشه می‌گویم فرض را بر این بگذاریم که همه ما یک خانواده‌ایم که دور هم جمع شدیم و نشستیم و هر کداممان درباره موضوعی اظهار نظر می‌کنیم و در آخر به نتیجه می‌رسیم.

** در این سالها مخاطبان رادیویی هم مثل مخاطبان تلویزیونی ریزش داشته‌اند؟

-بعید می‌دانم. برخی مردم از من می‌پرسند که هنوز هم مردم رادیو گوش می‌دهند؟ و من می‌گویم اگر شما آماری درست از میزان شنونده‌های ما بگیرید به این نتیجه می‌رسید که هنوز هم رادیو مخاطبان خود را دارد، مخصوصا رادیو ایران.

** در حال حاضر فقط برنامه «صبح جمعه با شما» و «راه شب» را دارید؟

– بله، بنا به دستور معاون محترم صدا شاه آبادی، از دو ماه پیش اسم این برنامه که رادیو جمعه بود، به صبح جمعه با شما تغییر کرد.

** فکر می‌کنید «صبح جمعه با شما» می‌تواند به موفقیت این برنامه در سالها پیش دست یابد؟

– آیا ما می‌توانیم زنده یاد نوذری و اصغر افضلی را برگردانیم؟ نه چراکه شرایط زندگی آن موقع با الان فرق کرده است. آن زمان‌ها یک نمایش ۱۴ دقیقه‌ای‌ را ضبط می‌کردیم و بعد از آن که گوش می‌کردیم می‌دیدیم که چقدر تنوع در تیپ و صدا وجود دارد و همین باعث می‌شد تا مردم خسته نشوند و این مدت به چشمشان نیاید. اما الان باید نهایت یک صفحه یا یک صفحه و نیم نمایش اجرا کنی و تمامش کنی. حوصله مردم در این حد است و نمی‌توانیم بیشتر از این برای نمایشی زمان بگذاریم. اگر خواننده‌ای را دعوت می‌کنیم به او می‌گویم مستقیم برو سراغ اصل ترانه و اگر بخواهی در این برنامه شاد طنز و انتقادی سه دقیقه آواز غمگین بخوانی، حوصله مردم سر می‌رود.

** در این مدت توانستید مخاطبان خوبی جذب کنید؟

– مخاطبان رادیو همیشه سرجایشان بودند و مخاطبان ما در این دو برنامه هم علاوه بر خودشان، اطرافیان و دوستان خود را هم به شنیدن این برنامه‌ها دعوت می‌کنند. خیلی‌ها خارج از کشور هم از طریق اینترنت این برنامه را گوش می‌دهند. به همه دوستانم در این دو برنامه خداقوت می‌گویم و از مردم عزیزم تشکر می‌کنم که این برنامه و همه برنامه های رادیو را حمایت می‌کنند. هر شبکه رادیویی شنونده‌های خاص خود را دارند.

**در کارتان چقدر بر خلاقیت تکیه داشتید؟

-من همیشه سعی دارم در کلام و گفتارم تغییر ایجاد کنم و روی یک خط جلو نروم. البته گاهی این اجازه را به شما نمی‌دهند، مگر این‌که خودتان زرنگی کنید. به هر ترتیب، خلاقیت و نوآوری شما را روبه‌جلو می‌برد. یک نمایشنامه رادیویی را ممکن است چندین نفر اجرا کنند و اجرای همه آن‌ها متفاوت باشد. همین‌طور ممکن است که شما یک نمایشنامه را چندین بار اجرا کنید و هر اجرایتان متفاوت از آب درنیاید. اگر این اتفاقات بیفتد یعنی شما دارید در جا می‌زنید. من همیشه به همکاران جوانم توصیه می‌کنم که وقتی مطلبی که جلوی‌ روی‌تان است را خواندید و تمام شد، هیچ‌وقت از تمام شدنش خوشحال نشوید.

این یعنی فرار از زیر بار مسئولیت. من ۲۶ سال است که برنامه “راه شب ” را با همین جنس صدا اجرا می‌کنم اما همیشه به خلاقیت هم توجه دارم. در تمام‌کارهایم سعی می‌کنم صداقت در کلام را حفظ کنم چون صداقت در کلام بیشتر از شیک بودن کلام به ذائقه مخاطب ایرانی خوش می‌آید. البته شیک بودن هم مهم است ولی در جای خودش. گاهی لازم است که یک متن اقتصادی و یا مذهبی را خیلی شیک بخوانید اما در کار طنز نیازی به این شیک بودن وجود ندارد و شما باید اصل را روی صداقت کلام بگذارید. نکات ظریفی در کار ما وجود دارد که باید رعایت شود.

گلایه بازیگر پیشکسوت از مافیای سینما



سینماپرس: محمود عزیزی بازیگر سینما و تلویزیون معتقد است: حال سینما نمی‌تواند خوب باشد، چون غیر از تعدادی که خوشبختانه فعالیت می‌کنند، بخش عظیمی از خانواده سینما امکان کار کردن ندارند.

به گزارش سینماپرس، محمود عزیزی بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون در خصوص فعالیت‌های اخیر خود به شبکه اطلاع‌رسانی راه دانا گفت: در حال حاضر مشغول به انجام کار خاصی نیستم، منتظر هستم که شرایطی به وجود آید که اگر مقبول افتد همکاری کنم.

وی در مورد وضعیت سینمای امروز ایران افزود: اگر در مورد حال سینما بخواهیم صحبت کنیم، باید یک مقداری از عقبه آن بگوییم، سینما نمی‌تواند حالش خوب باشد غیر از تعدادی که خوشبختانه فعالیت می‌کنند، بخش عظیمی از خانواده سینما امکان کار کردن ندارند؛ تشکیلاتی هست به نام خانه سینما که ظاهرا شروع کرده اند به این که بخش هایی از آن، هم از عنوان صنف استفاده کنند و هم بعضی‌ها در چارچوب قانون وزارت کار رفته‌اند مجوز هایی گرفته اند که نمی دانم چرا سایرین این کار را نکرده اند و فقط تهیه کنندگان این کار را کرده اند.

* سینمای مستقل نداریم

عزیزی در ادامه گفت: میزان تولید سرانه سینمای ما مگر چقدر است؟ وقتی که بالای ۶۰۰ نفر کارت کارگردانی دارند، درست است که سینما صنعت است و باید درآمدزا باشد تا زندگی‌شان بچرخد ولی عملا ما سینمای مستقل نداریم، ممکن است یکی دو نفر را به عنوان سینمای مستقل بتوان نام برد، ولی فقط چند نفر هستند که به طور مستقل سرمایه‌گذارند و عنوان تهیه کننده را دارند و سینمای امروز ما را می شناسند.

وی خاظر نشان کرد: چیزی که در انتها می ماند، می شود یک سینمایی که وابسته به یک دستوراتی است و آن دستورات سرچشمه اش از تصویب متن، شورای نظارت و حمایت هاست؛ این سینمایی که امروز داریم اگر بد است به نهادهایی باز می‌گردد که تصمیم‌گیر هستند، انتخاب می‌کنند، جهت می‌دهند و سلیقه‌سازی می‌کنند؛ اگر خوب است باید از این افراد تشکر کرد، سینماگر می تواند شکسپیر کار کند یا یک کار کمدی سطحی کند، پس قادر است اما آن جا که سینما به جایی کشیده می شود که اولین نگاهش صرفا گیشه است، با این که در مناسباتی زندگی می کند که شعارش گیشه نیست، اینها تضادهایی است که قابل برشمردن است و این آشفتگی را به وجود می آورد.

* برای ارزیابی سینما،  شوراها را باید ارزیابی کنیم

بازیگر سریال ستایش در ادامه عنوان کرد: شما وقتی می بینید که به عنوان سناریست، کارگردان یا تهیه کننده این شکل از متن ها مجوز می گیرد عملا به شما خط می دهد که اگر متنی خارج از این چارچوب بنویسید مجوزی نمی گیرد؛ خود به خود جریان تولیدی شکل می گیرد که برآمده از نگاه آن تعداد از آدم هایی است که در این شوراها نشسته اند، لذا اگر ما بخواهیم سینما را ارزیابی کنیم، سینماگر را نباید ارزیابی کنیم، شوراها را باید ارزیابی کنیم و بعد از آن فرمانده شورا که معاونت امور سینمایی است؛ از این بابت ما خیلی مشکل داریم و خیلی حرف ها را می توان گفت، خیلی کسان داریم که درد و دل های عدیده ای دارند برای این آشفته بازاری که اسمش را تولید سینما می گذاریم.

محمود عزیزی با بیان اینک تعداد اندکی از بازیگران حضور پر رنگی در سینما دارند، اظهار داشت: این راکه یک عده هستند و در اکثر فیلم های روی پرده حضور دارند، باید مسئولین امر تولید سینما پاسخ دهند، این چیزی که الان تصویب می شود خروجی اش برآمده از حضور چند بازیگر است و این بازیگران توانسته اند پاسخگوی گیشه باشند، اکنون کسی که می خواهد فیلم بسازد به گیشه فکر می کند و کاری به محتوای آن ندارد، چون افراد دیگری برای محتوا تصمیم می گیرد، فیلمساز فقط عوامل را انتخاب می کند که با این محتوای تصویب شده بتواند به گیشه و پول خود برسد، این مسئله خیلی جای بحث دارد چون در هیچ کجای دنیا به این صورت نیست، ما وقتی می گوییم سینمای مستقل یعنی از ابتدا تا انتهای آن مستقل است اما در چارچوب قوانین تبیین شده برای فعالیت های سینمایی است، ما این ها را نداریم، این نگاه که چندتا بازیگر در حال فعالیت هستند به ضعف نگاه کارگزار فرهنگی بر می‌گردد که یک جمعیت انبوهی که شاید در دل آن‌ها افرادی باشند که به اندازه این‌ها در آغاز قضیه تاثیر داشته اند را نمی بیند، همین افرادی که امروز دارای گیشه شده اند شاید یک روزی فقط از جلوی دوربین رد می شده اند.

وی بیان داشت: من یادم هست که امین تارخ به یک مطلبی اشاره کرده بود که خیلی هم درست است، ما فکر می کنیم وقتی یک بازیگر به سن و سال پیری رسید، تماشاگر و مشتاقان آن بازیگر فوت کرده اند و در جامعه نیستند، نه… آن ها هم همراه بازیگر مسن و پیر می شوند و یک زمانی مصرف کننده فعالیت‌های هنری این آدم ها بوده اند، در همه جای دنیا این افراد سرمایه های تثبیت شده هستند مگر این که ما بگوییم غیر از نسل جوان هیچکس را نمی خواهیم، الان فقط فکر می کنیم که باید نسل جوان را راضی کنیم، در آینده همین افراد که دارای گیشه هستند پا به سن بگذارند از سینما منها می شوند، این یک غلط وحشتناک از نگاه سرمایه گزاری، فرهنگی است.

* گلایه محمود عزیزی از مافیای سینما

بازیگر فیلم سینمایی اخراجی ها در مورد مافیای  سینما اذعان داشت: یک روز در سیسیل (شهری در ایتالیا) دختر یک خانواده‌ای را می دزدند و مادرش می آید فریاد می زند «مافیا مافیا» یعنی دختر من، می گویند ریشه واژه مافیا از آنجا آمده است، اما مافیا در اصطلاح عامی که ما هم با آن آشنا شده ایم مانند فراماسونرها، مثل آدم هایی که در یک جایی وجه مشترکی برای منافعی دارند، این منافع می تواند مالی، معنوی و یا سیاسی باشد، خود به خود در جوامعی که قانون حمایت از صنوف وجود ندارد مافیا شکل می‌گیرد.

عزیزی ادامه داد: در هالیوود هم در چند سال گذشته شاهد بودیم که مافیای تولید سینما سهم سناریست‌ها را منها کرد، آن ها اعتصاب کردند و به سهم خود رسیدند، ما چنین تشکیلاتی نداریم و چنین تفکری موجود نیست، شاید یک روزی بتوانیم به این حق و حقوق برسیم، جایی مانند خانه سینما، تئاتر، موسیقی و هنرهای تجسمی باید برای آن فکری کند، متاسفانه مشکل ما این است که این ها بیشتر در حد انجمن می خواهند این اتفاق می افتد.

وی در ادامه گفت: یک راننده تاکسی می گفت مثل این که بعضی ها از خانواده شما دوست دارند که آب همیشه گل آلود باشد، چون که از آب گل آلود می توانند ماهی بگیرند، اگر مناسبات قانونمندی شکل بگیرد شاید سهم به این صورتی که الان موجود است تقسیم نشود، این حرف یک آدم عادی است که من فکر می کنم خیلی فیلسوفانه درک، احساس و نگاه خودش را بیان کرد.

*فارس

از گپ های جنسی تا جذب مخاطب به هر قیمتی



سینماپرس: از سانسورهای صداوسیمازیاد گفته و نوشته شده است، اما بد نیست از ابتذالی هم بنویسیم که در این یک ماه در آیواسپورت به عنوان آلترناتیو صداوسیما، اتفاق افتاده است از شوخی‌های لوس علی انصاریان درباره عمو حسن تا گپ کاملا جنسی و سطحی؛ واقعا بدنامی بهتر از گمنامی است؟

سینماپرس – از سانسورهای صداوسیمازیاد گفته و نوشته شده است، اما بد نیست از ابتذالی هم بنویسیم که در این یک ماه در آیواسپورت به عنوان آلترناتیو صداوسیما، اتفاق افتاده است از شوخی‌های لوس علی انصاریان درباره عمو حسن تا گپ کاملا جنسی و سطحی؛ واقعا بدنامی بهتر از گمنامی است؟

۱- اگر تعارف را کنار بگذاریم، باید معترف بود که ما ایرانی‌ها در بعضی مقاطع و پاره‌ای مواقع دچار افراط و تفریط می‌شویم. گاه آنقدر به تعارف و مصلحت دچار هستیم که در بیان ساده‌ترین حقایق ناکام می‌مانیم و همه چیز را در لفافه‌ای از ملاحظه و معذوریت مسکوت می‌گذاریم و گاه، چنان احساس راحتی و صمیمیت می‌کنیم و باب رک گویی و مزاح را می‌گشاییم که به ابتذال و سخیف بودن خوش آمد می‌گوییم. مثال و مصداق بارز و عینی این کنش اخلاقی و رفتاری، برخی از مجریان تلویزیون و تعدادی از کسانی هستند که به عنوان مجری در تلویزیون‌های اینترنتی فعالیت دارند. مجری فلان برنامه تلویزیونی آن قدر تعارف تکه پاره می‌کند و کلمات ثقیل به هم می‌بافد از برای پرسیدن یک سوال ساده که مخاطب از این حجم تعارف و حجب و حیای صوری ملول می‌شود و بهمان اجراکننده برنامه ویژه جام جهانی در تلویزیون اینترنتی «آیو» از آن سوی بام به پایین می‌افتد و آن قدر خودمانی می‌شود و مسلک دست انداختن و تمسخر را در پیش می‌گیرد که بیننده را حتی در تنگنا و معذوریت می‌گذارد. نه آن همه تعارف و ملاحظه، مقبول است و نه این همه بی پردگی و لودگی. شاید هم آن حجم مصلحت اندیشی و کلی گویی در تلویزیون سبب این مقدار راحتی در رسانه‌های نوین شده که فضای بازتری را پیش روی خود می‌بینند.


۲- «آیو» یکی از تلویزیون‌های اینترنتی نوظهور در ایران است که راه جلب نظر مخاطب را با حربه جنجال خوب می‌داند. این شبکه پیش از آغاز بازی‌های جام جهانی روسیه نوید ساخت یک برنامه تحت عنوان «زابیواکا» را به مخاطبان خود داد که اجرای آن را قرار بود آزاده صمدی برعهده بگیرد. چنین کنش ساختارشکنانه‌ای فارغ از آن که چقدر رنگ و بوی حرفه‌ای داشت، خود به اندازه کافی برای برانگیختن حس کنجکاوی مخاطب کفایت می‌کرد. همان طور که پیش بینی می‌شد طرح نشستن آزاده صمدی بر روی صندلی اجرای برنامه ابتر ماند و علی انصاریان و مجید یاسر جای او را گرفتند. علی انصاریان بازیکن سابق تیم ملی، پرسپولیس و استقلال سال هاست که پا در وادی بازیگری و تهیه کنندگی گذاشته و اتفاقا هنرپیشه بدی هم نیست. مجید یاسر هم یک هنرپیشه حرفه‌ای است که مردم سال هاست بازی‌های او را در آثار سینمایی و تلویزیونی شاهد هستند. با شروع برنامه و در همان قسمت‌های ابتدایی، اما احساس می‌شد که همه چیز قرار است به هنجارشکنی و جنجال ختم شود و البته مسئولیت این امر خطیر (!؟) بیشتر بر عهده علی انصاریان باشد. از آوردن نام یکی از خوانندگان لس­ آنجلسی توسط یکی از مهمانان برنامه گرفته تا شوخی‌های هتاکانه با مسئولین مملکتی و از تمسخر فلان بازیگر و خواننده گرفته تا دست انداختن یکدیگر جلوی دوربین به بهانه تلفظ اشتباه اسم یک سرمربی خارجی. نتیجه آن شد که پس از پخش هر قسمت از برنامه «زابیواکا» موج اعتراض‌ها و پاسخگویی‌ها به جریان می‌افتاد. فرآیندی که اتفاقا شاید دلخواه و حتی هدف مدیران شبکه «آیو» نیز بود در جهت بولدشدن برنامه هایشان و بالطبع بیشتر دیده شدن و دست به دست شدن در فضای مجازی و در نهایت جذب فزون‌تر مخاطب.

۳- مدیران شبکه «آیو» می‌گویند که مجوز فعالیت دارند. جالب آن که طبق مصوبه کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات، متولی اعطای مجوز به شبکه‌های تلویزیونی اینترنتی سازمان صدا و سیما است که البته ابلاغ این مصوبه در زمان خود با اعتراض‌ها و حواشی فراوانی هم همراه بود. سوال اینجاست که در پی اعطای مجوز، آیا نظارت و کنترلی هم بر عملکرد این شبکه‌ها صورت می‌گیرد؟ از منظر دیگر، اگر مخاطب، بیننده‌ای یا کسانی که نامی از آن‌ها برده شده و به زعم خودشان، جفایی در حقشان روا داشته شده از این شبکه‌ها شکایت داشته باشند باید به کدام سازمان یا نهاد ذیربط مراجعه کنند و آیا پاسخی دریافت خواهند کرد؟ امروز، بروز برخی ناهنجاری‌های اخلاقی و حرفه‌ای در تلویزیون‌های اینترنتی، و «وی او دی»‌ها (vod) دوباره پرسش دیروز را در اذهان زنده می‌کند که آیا سپردن فرآیند مجوزدهی به سازمان صدا و سیما که در کار خود و شبکه‌های ریز و درشتش مانده است، درست و بجاست؟


۴- طبیعی است که هر رسانه (دیداری، شنیداری و مکتوب) تمام توان و پتانسیل‌های بالقوه و بالفعل خود را بکار می‌گیرد و راه‌ها و روش‌های مختلف را راستی آزمایی می‌کند برای جذب هر چه بیشتر مخاطب. اصولا یکی از فلسفه‌های اصلی وجود و فعالیت یک رسانه، ایجاد ارتباط تنگاتنگ و تعامل دوسویه با مخاطب است. پس جذب مخاطب، نه تنها نکوهیده نیست که هدف و مراد اول و آخر است، اما به چه قیمت!؟ فضای مجازی با همه کارکردها و اثرات مثبتی که با خود به همراه داشته، از یک ناهنجاری بزرگ هم رنج می‌برد و آن، بهره گیری از روش‌های غیراخلاقی و به دور از مبانی حرفه‌ای برای جلب توجه مخاطب در این فضا است. بالطبع یک شبکه تصویری نوپا در این فضا، مایل است برای آن که قافیه را به سایر رقبایش نبازد و در کورس رقابت بماند، از تمام امکانات و قابلیت‌های موجود بهره بگیرد و هر چه از دستش برمی آید انجام دهد تا بیننده بیشتری را جذب کند. در این میان، فقط طرح یک پرسش لازم و ضروری به نظر می‌رسد؛ خط قرمز و مرز این اقدامات کجاست و آیا تعیین و تبیین شده است؟ و اصولا چه نهاد و سازمانی باید آن را مشخص کند؟ اگر حد و مرزها به درستی مشخص و تدوین نشده باشد، آن وقت نتیجه همین می‌شود که یک فوتبالیست سابق را جلوی دوربین بنشانند و دستش را باز بگذارند تا هر چه دلش می‌خواهد بگوید و همه را ریشخند کند و قهقهه بزند و ریسه برود تا مگر بیننده از سر کنجکاوی هم شده به تماشای برنامه بنشیند …


۵- آسیب شناسی و باید و نبایدهای ورود فعالان ورزشی به عرصه هنر یک بحث مطول را می‌طلبد که از حوصله این نوشتار خارج است. به طور مشخص باید گفت که اجرا، یک کار تخصصی و ویژه است که آموزش‌های لازم خود را می‌طلبد و اینگونه نیست که هر بازیگر و ورزشکاری خود را ذاتا مجری بداند. متاسفانه در سال‌های اخیر، تلویزیون برای چیره شدن بر معضل ریزش مخاطب رویه بکارگیری چهره‌های مشهور را به جای مجریان کاربلد و مجرب در پیش گرفته که این رویه ناصواب به تلویزیون‌های اینترنتی که بالطبع به شدت نیازمند جذب بیننده هستند، تسری یافته و حتی پررنگ‌تر شده است. علی انصاریان و مجید یاسر ممکن است بازیگران خوبی باشند (با کمی اغماض البته)، اما لزوما مجریان توانمند و قابلی نه. مجری گری یک هنر و تخصص است که آموزش ها، فراگیری‌ها و الزامات خود را می‌طلبد و برای ورود به این عرصه مهم، فقط گشاده رویی، لودگی، حرافی و … کفایت نمی‌کند.

۶- فضای مجازی با وجود همه نقش‌ها و اثرات کلیدی در زندگی کاربران میلیونی اش، اما همچنان از سوی برخی مسئولان و دست اندرکاران به عمد نادیده گرفته می‌شود، گویی که می‌خواهند چشم را بر واقعیت‌ها ببندند. به جرات می‌توان ادعا کرد که ضریب نفوذ برخی رسانه‌های مجازی در میان مخاطبان در حال حاضر از رسانه‌های رسمی پیشی گرفته است. محدود کردن این فضا نه منطقی است و نه شدنی؛ این را تجربه شکست خورده چند سال اخیر نشان داده، نظارت بر آن اما، هم ضروری است و هم شدنی. فضای مجازی را جدی بگیرید.

*روزنامه جوان

عدم برگزاری «جشن خانه سینما» همدردی با مردم یا سرپوش بر هزینه‌ها؟



جوان آنلاین: نگاهی عمیق‌تر به مسائل و حواشی پیش آمده برای هزینه‌های مراسم سال گذشته «خانه سینما» این فرضیه را تقویت می‌کند که مدیران خانه سینما امسال چاره‌ای جز برگزاری یک مراسم ساده و بدون از تشریفات و هزینه‌های اضافی ندارند.

«بیستمین جشن خانه سینما بدون برگزاری مراسمی ویژه و فقط با داوری فیلم‌ها برپا خواهد شد» این خبری بود که صبح امروز منوچهر شاهسواری مدیر عامل خانه سینما در نشست خبری اعلام کرد. شهسواری با بیان اینکه ما باید سهم خود را در شرایط کنونی جامعه ادا کنیم گفت: امسال تصمیم گرفتیم جشن سینما را با داوری خوب به قوت اجرا کنیم، اما از مراسم بزرگ و هزینه اضافی خودداری می‌کنیم. دلایلی که از سوی مسئولان خانه سینما برای عدم برگزاری جشنی با شکوه همانند سال‌های گذشته اعلام شده بسیار مورد احترام است و آن‌را باید در راستای تحقق شعار “سینمای ایران قابل تفکیک نیست و رو به مردم ایران دارد” دانست. اما پشت پرده‌ی این تصمیم به ظاهر مردمی چیست؟ آیا واقعا علت عدم برگزاری جشن امسال خانه سینما همدلی با مردم در شرایط نابسامان اقتصادی است؟

نگاهی عمیق‌تر به مسائل و حواشی پیش آمده برای هزینه‌های مراسم سال گذشته «خانه سینما» این فرضیه را تقویت می‌کند که مدیران خانه سینما امسال چاره‌ای جز برگزاری یک مراسم ساده و بدون از تشریفات و هزینه‌های اضافی ندارند. در واقع میزان رقم‌های خرج شده برای مراسم سال گذشته و هزینه‌هایی که صورت گرفته باعث گشته تا سازمان بازرسی کل کشور به طور جدی به این ماجرا ورود کند.

آنچه که از مجموع هزینه‌های خانه سینما در سال ۹۶ بدست آمده، رقمی حدود ۸۵۰ میلیون تومان برای نوزدهمین دوره جشن سینما هزینه شده است. با توجه به اینکه این جشن، شهریور ماه گذشته و طی یک شب برگزار شد، جای سؤال است که این هزینه هنگفت صرف چه مسائلی شده است؟ طبق جدول هزینه‌های این مجموعه، همچنین اعلام شده که خانه سینما حدود ۱۷۵ میلیون تومان برای جشن کتاب سینما هزینه کرده است. با توجه به اینکه این مراسم هم طی یک شب و در ابعادی بسیار محدود برگزار شد، هزینه ثبت شده برای آن نامتعارف به نظر می‌رسد!

جای سؤال است که خانه سینما چنین هزینه‌های هنگفتی را چگونه برای یک جشنی که آنهم غالبا با صندلی‌های خالی برگزار شده، صرف نموده است. این همان ابهاماتی است که پای سازمان بازرسی کشور را هم به آن باز نموده تا در مورد ریزکرد هزینه‌های مراسم سال گذشته پاسخ روشنی به آن داده شود.

به‌هرحال آنگونه که از شواهد امر پیداست، با توجه به مسائل پیش آمده و سوالات فراوان پیرامون هزینه‌های هنگفت جشن سال گذشته خانه سینما، متولیان این جشن، امسال تصمیم گرفتند مراسمی بدون هرگونه تشریفات و تجملات برگزار کنند تا شاید کمی از حاشیه‌های ایجاد شده را بکاهند. تصمیمی که البته آنرا به اوضاع وخیم اقتصادی مردم ارتباط دادند و اصطلاحا روغن ریخته را نذر امامزاده کردند!

سریال شهید چمران در انتظار ساخت


میزان: قطعا روند فیلمسازی یک کارگردان نشان از علاقه یا عقیده او دارد، از این پس دوست دارید سراغ چه سوژه هایی بروید؟

سامان: جامعه ما به نشاط نیاز دارد، منظورم از نشاط صرفا ساخت فیلم های طنز یا کمدی نیست چون یک بخش از علاقه مخاطب را طنز تشکیل می دهد و گاهی نشاط معنوی برای مخاطب در کارهایی است که یک غم شیرین در آن نهفته باشد، که من تلاش کردم در کارهایم این المان را در نظر بگیرم و سلیقه مخاطب را با هر نوع سلیقه ای اعمال کنم، اما در هر صورت باید تعادلی میان انواع  ژانرها و مجموعه های تلویزیونی در نظر گرفت، در غیر این صورت ممکن است حتی یک  فیلمنامه عالی هم برای مخاطب آزاردهنده و تلخ از آب در آید و حتی ممکن است مخاطب را دچار افسردگی کند، به همین خاطر در آثاری چون سریال “نفس” با موضوع گروهک تروریستی منافقین باید بسیار سنجیده عمل کرد. چنین آثاری خوب است که ساخته شود تا در ذهن کسانی که از انقلاب تصویری ندارند، واقعیت ها بیان شود اما توصیه نمی کنم پشت سر هم به این موضوع پرداخته شود و به گونه ای شاهد چنین آثاری باشیم که برای مخاطب جذابیت ایجاد کند.

میزان: آثاری که شما ساخته اید و با محبوبیت در نزد مخاطب همراه بوده است علاوه بر جنبه سیاسی و مکتبی، دارای جنبه تاریخی است. ارزیابی شما از وضعیت پرداختن به آثار تاریخی چیست؟

سامان: در سینما کارهای تاریخی زیادی ساخته نشده است اما در تلویزیون آثار خوبی ساخته شده است که یکی از بهترین های این ژانر مجموعه تلویزیونی “کیف انگلیسی” است.

میزان: فصل دوم سریال تلویزیونی”نفس” چه زمانی ساخته خواهد شد؟

سامان: در حال حاضر شرایط ساخت فصل دوم “نفس” فراهم نشده است. بخش اصلی تصمیم برای ساخت این مجموعه  به سازمان صدا و سیما مربوط می شود. ساخت هر اثری هزینه دارد و وقتی شرایط مالی زیاد مناسب نباشد نمی توان خیلی درباره ساخت فصل دوم اندیشید. من تصور می کنم فعلا ادامه ساخت سریال نفس برای سازمان صدا و سیما در اولویت نیست. من بعد از اتمام فصل اول نفس با تمام خستگی که داشتم اما طرح کلی فصل دوم را آماده کردم و به سازمان صدا و سیما تحویل دادم.

 سریال شهید چمران در انتظار ساخت/پخش مجموعه نفس در رمضان ۹۶ تصمیم درستی نبود

میزان: وضعیت فیلمسازی در شرایط فعلی را چطور می‌بینید. چه عواملی در تولید یک اثر خوب موثر است تا مخاطب با آن ارتباط برقرار کند؟

سامان: فیلمسازی جدا از جامعه نیست، سینمای گیشه برای جذب مخاطب از همان مؤلفه هایی استفاده می کند که بقیه جهان استفاده می کنند در حالی که نسبتی با فرهنگ و تمدن ما ندارد، سطح سلیقه مخاطب را ارتقاء نمی دهد و فقط ممکن است بتواند با شوخی‌های سطحی و مبتذل او را سرگرم کند.

در وضعیت فعلی، سینما چاره‌ای جز نشاط و سرگرمی ندارد و‌ ما باید یاد بگیریم چطور فیلم‌های سرگرم کننده و طنز با محتوا بسازیم. دیگر سینمای شخصی به مدد بخش خصوصی یا حمایت‌های دولتی بوجود نخواهد آمد، مگر اینکه یک نفر پاکباخته پا در میدان تهیه و سرمایه‌گذاری سینما بگذارد و هزینه کند.

با این وجود باید دست‌اندرکاران سینما فراموش نکنند که سینمای ایران خارج از مرزها مخاطب‌هایی دارد که نباید فراموششان کرد. ما باید ضمن رصد سینمای زیرزمینی و جشنواره‌ای فیلم‌های جهانشمول بسازیم، مردم دنیا باید صدای تمدن و فرهنگ ایرانی و اسلامی را بشنوند. فراموش نکنیم آمریکا اول با سینمایش ریشه در دیگر فرهنگ ها می‌کند، تقاضا را برای خرید کالاهایش و نفوذ فرهنگش بوجود می‌آورد. این چیزی است که ما سال‌ها از آن غافل هستیم و با تولید آثاری که مصرف داخلی دارد رو به فراموشی رفته‌ایم.

میزان: برای جوانانی که علاقه به بازیگری دارند “دانشگاه، کلاس‌های بازیگری و تئاتر” کدام را توصیه می‌کنید؟

سامان: به جوانان علاقمند توصیه می‌کنم قبل از هر تصمیمی در ارتباط با ورود به دنیای بازیگری وارد یک گروه تئاتری بشوند یا به یک آموزشگاه معتبر رفته و استعداد خود را مورد سنجش قرار دهند. اگر مستعد بودند به دانشگاه بروند، اما متأسفانه فضای بسیاری از آموزشگاه‌ها از نظر اخلاقی و علمی مأیوس کننده است و ممکن است پا در سراب بگذارند. من شخصا گروه های تئاتر را خواستگاه پرورش بازیگر می‌دانم و اگر بتوانند گروه های نمایشی سالم و معتبری پیدا کنند راه برایشان بازتر است.

میزان: تا کنون اثری در سینما و تلویزیون بوده که شما را درگیر کرده و در آن تامل کنید؟

بله آثار زیادی بوده که آنها را دوست داشته و جذب ویژگی های آنها شدم، در تلویزیون جذب آثار غیر نمایشی می‌شدم و در سینما فیلم هایی که در نوجوانی ام دیدم مجذوبم می کرد، اما در سال های اخیر عناصری کمتر اثری پیدا می‌شود که نظرم را جلب کند، چراکه دیگر فیلم فاخر با ویژگی های مناسب کمتر در سینمای ایران تولید می‌شود.

میزان: به کدام بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون از نظر کیفیت کاری علاقه دارید؟

سامان: اغلب بازیگران شناخته شده ما بازی‌های موفقی داشته اند و اسم آوردن از هر کدام ممکن است غلط باشد. واقعیت این است که سینما یک کار به شدت گروهی است و هیچ بازیگر موفقی نمی تواند بدون فیلمنامه، فیلمبرداری، گریم، کارگردانی و تدوین خوب،   بازی خوبی جلوی دوربین ارائه کند و معمولا بازیگران کمی این شانس را دارند که با چنین موقعیتی مواجه شوند.

نمی توانم اسم کارگردانی را ببرم که همه کارهایش موفق بوده باشد. ما فیلم های خوب و موفق زیادی در سینمای ایران داریم، من از همه آنها یاد می گیرم، اما به نظر من فیلمسازی که همه یا اغلب آثارش قابل ستایش باشد به ندرت وجود دارد، البته این یک بحث سلیقه ای است و ممکن است برخی بتوانند چندین اسم بیاورند که کارهای فاخر زیادی داشته‌اند.

به دنبال ساخت سریال شهید چمران هستم/پخش سریال نفس در رمضان ۹۶ تصمیم درستی نبود
میزان: پیشنهادی برای تولید اثر دیگری در دست نگارش یا ساخت دارید؟

سامان: چند پروژه به طور مستقیم و غیرمستقیم به من پیشنهاد شده است، اما بعد از مطالعه و بررسی جذبم نکرد، به شخصه پیگیر پروژه شهید چمران و کارهای دیگری هستم که فعلا به جایی نرسیده است.  

موعد برگزاری «کن» هفتاد و دوم



سینماپرس: هفتاد و دومین دوره جشنواره فیلم کن از تاریخ ۱۴ تا ۲۵ می ۲۰۱۹ (۲۴ اردیبهشت تا چهارم خرداد ۹۸) برگزار می‌شود.

به گزارش سینماپرس به نقل از هالیوود ریپورتر، هفتادودومین دوره جشنواره فیلم کن از تاریخ ۱۴ تا ۲۵ می ۲۰۱۹ (۲۴ اردیبهشت تا چهارم خرداد ۹۸) برگزار می‌شود.

تاریخ جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۱۸ با تغییراتی همراه شد تا فصل جدیدی از این رویداد معتبر سینمایی پس از برگزاری جشن تولد ۷۰ سالگی جشنواره در سال ۲۰۱۶ آغاز شود. جشنواره فیلم کن امسال نیز با وضع و اجرای چند قانون جدید برگزار شد که از آن جمله میتوان از نمایش همزمان فیلم‌ها برای اهالی رسانه و عموم مردم  نام برد. این تصممیم به جهت جلوگیری از لو رفتن فیلم‌ها پیش از نمایش عمومی در جشنواره اتخاذ شد.

بازیگران پولی سینما را در دست گرفته‌اند



خبرگزاری میزان: بازیگر و تهیه کننده سینما و تلویزیون گفت: نمی دانم چه اتفاقی افتاده است که روند پیدایش بازیگران پولی در سینما اتفاق افتاده است و بازیگران نوظهور با دادن پول در هر نقشی بازی می‌کنند و سینما را در دست گرفته اند.

حسن شکوهی بازیگر، مدیر تولید و تهیه کننده سینما و تلویزیون درباره وضعیت تولیدات گفت: تهیه کنندگانی که همیشه به تولید فیلم مشغول بوده‌اند در حال حاضر نمی‌توانند فیلم بسازند اما عده‌ای نورچشمی‌ که می‌توانند از جاهای مختلف پول دریافت کنند به فیلمسازی مشغول هستند.

وی در همین راستا افزود: نتیجه وضعیت موجود در سینما باعث شده است که احمد نجفی از ناتوانی در بازیگری و فیلسمازی می‌نالد.

بازیگر “توکیو بدون توقف درباره وضعیت بازیگری اظهار کرد: نمی دانم چه اتفاقی افتاده است که روند پیدایش بازیگران پولی در سینما اتفاق افتاده است و بازیگران نوظهور با دادن پول در هر نقشی بازی می‌کنند و سینما را در دست گرفته اند.

شکوهی ادامه داد: برای بهبود وضعیت موجود در فیلمسازی و بازیگری سخنان و حرف‌های ما هنرمندان تاثیری ندارد بلکه باید مدیران در این باره اقدامی کنند.

وی درباره آخرین فعالیت‌های هنری خود گفت: در حال بررسی تولید فیلم “دیوانگی اعم از جذب سرمایه و امکانات تولید هستیم که پیشترها پروانه ساخت این فیلم را دریافت کرده بودم.

 

بازیگر “شب‌های برره ادامه داد: “دیوانگی مضمونی کمدی اکشن دارد و از بازیگران شناخته شده اکشن در این اثر استفاده خواهیم کرد اما هنوز در حال بررسی برای شروع پیش تولید هستیم. ۳۰ درصد از فیلم “دیوانگی” در تهران و ۷۰ درصد در شهرستان‌های مختلف فیلمبرداری می‌شود.

شکوهی با اشاره به فعالیت تلویزیونی‌اش خاطرنشان کرد: یک اثر با موضوع روز در قالب روایت بخشی از دفاع مقدس را به سازمان صدا و سیما تحویل داده‌ایم و در انتظار تصویب آن هستیم. همه تلاشمان این است که این سریال در سال  ۹۷ تولید شود.

تهیه‌کننده تئاتر کیست؟



تسنیم: شهرام گیل‌آبادی در حالی با چند تهیه‌کننده تئاتر وارد شور شده است که این حرفه در ایران هیچ معنایی ندارد.

«نشست مشورتی مدیرعامل خانه تئاتر با تهیه‌کنندگان و مدیران تولید تئاتر. شهرام گیل آبادی، مدیرعامل خانه تئاتر در ادامه نشست‌های مشورتی خود پذیرای تهیه‌کنندگان و مدیران تولید عرصه تئاتر بود. در این نشست که از ساعت ۱۶ برگزار شد، آقایان حسن شمس، حسن جودکی، امیر حسین شفیعی و محمد قدس به نمایندگی از مدیران تولید و تهیه‌کنندگان تئاتر حضور داشتند. در این جلسه مشورتی، تشکیل انجمن تهیه‌کنندگان و مدیران تولید در خانه تئاتر، بررسی آیین‌نامه تماشاخانه‌های خصوصی و همچنین مشکلات و موانع موجود در تئاتر مورد بررسی قرار گرفته و نمایندگان نظرات خود را در این راستا بیان کردند. »

این خلاصه خبری است که چند روز پیش توسط روابط عمومی خانه‌تئاتر منتشر شده است. ظاهر امر بسیار جذاب و دلنشین است. برخلاف مدیرعامل سابق که هیچ رابطه خوبی با گفتگو و مشاوره و صحبت نداشت، شهرام گیل‌آبادی، شاید به واسطه فعالیتش در حوزه روابط عمومی، فاز نخست فعالیتش را با حضور در جلسات مختلف در میان اقشار گوناگون تئاتر سپری کرده است. او در گام نخست با خبرنگاران حوزه تئاتر وارد تعامل شد، شاید بدان سبب که مهمترین مخالفان خود را آنان دید. مقالات مختلف در رسانه‌های متعدد نشان می‌داد گیل‌آبادی چندان مورد استقبال قاطبه خبرنگاران تئاتر نبود. جلسه مشورتی او نیز بیشتر صرف تلطیف فضایی شد که او را در اذهان خبرنگاران منفی جلوه می‌دهد.

او در گام دوم به سراغ شخصیت‌هایی رفته است که اصطلاحاً در جامعه تئاتری از آنان به عنوان تهیه‌کننده یاد می‌شود؛ اما یک پرسش مهم در میان است که تهیه‌کننده کیست؟ اصالت تهیه‌کنندگی افراد حاضر را چه کسی یا چه چیزی تعیین کرده است؟ در کدامین شاکله مشروعیت‌بخش، افراد مذکور حکم نمایندگی تهیه‌کنندگی را دریافت کرده‌اند؟

شاید پاسخ به تاریخ نه‌چندان دوری برسد، زمانی که مجید سرسنگی در مقام مدیر تماشاخانه ایرانشهر پلاک‌های طلایی تهیه‌کنندگی به نورالدین حیدری‌ماهر، آرش فصیح و محمد قدس اهدا کرد تا نوعی مشروعیت حاکمیتی به این واژه تعریف نشده در تئاتر ایران ببخشد؛ اما نتیجه این پلاک چندان جالب نبوده است. هنوز تهیه‌کننده معنایی نیافته است. هیچ تلاشی برای سامان‌دادن این حرفه رخ نداده است و گویی شهرام گیل‌آبادی خواسته با یک حرکت مشورتی به این واژه بی‌معنا، معنا ببخشد. اگرچه معنا در پی کارکرد هستی می‌یابد.

به اصل ماجرا بازگردیم. جایی که می‌خواهیم یک معنا برای تهیه‌کننده بیابیم. در فضای جستجوی اینترنتی به انگلیسی واژه theatrical producer را جستجو می‌کنم. نتیجه کار این عبارات و جملات است:

«تهیه‌کننده تئاتر شخصی است که بر تمام جوانب راه‌اندازی یک تئاتر نظارت دارد. تهیه‌کننده مسئول کلیه وظایف مالی و مدیریتی یک تولید یا محل برگزاری، افزایش یا حمایت مالی و استخدام پرسنل برای موقعیت‌های خلاقانه (نویسنده، کارگردان، طراح، آهنگساز، طراح رقص و در برخی موارد اجراگر) است. تهیه‌کننده مستقل معمولاً تولید را با یافتن نمایشنامه آغاز می‌کند. تهیه‌کننده کارگردان را پیدا می‌کند و اهداف اصلی را پیگیری می‌کند تا جنبه‌های تجاری و مالی را در خدمت تحقق خلاقانه نگاه نمایشنامه‌نویس قرار دهد. این رویه ممکن است شامل انتخاب بازیگر باشد؛ اما اغلب شامل تصویب بازیگر می‌شود. تهیه کننده می‌تواند بودجه تولید را از طریق شرکت خود و یا با آوردن سرمایه‌گذاران به تولید در یک قرارداد مشارکت محدود، تامین کند. در این ساختار کسب و کار، تهیه‌کننده شریک عمومی با مسئولیت نامحدود می‌شود و به همین علت، شرکای عمومی دیگری را وارد پروژه می‌کند. تهیه‌کننده احتمالاً نمایشنامه را از نمایشنامه‌نویس می‌گیرد که شامل حقوق اثر برای تولید آینده در سینما و تلویزیون است. تهیه‌کننده حق سرمایه‌گذاری‌های آینده را به دست می‌آورد؛ چرا که تولید تئاتر اصیل ارزش ارزش یک مالکیت هنری را افزایش می‌دهد. این حق به واسطه توافقنامه حق امتیاز می‌تواند افزایش یابد. از دیگر وظایف تهیه‌کننده می‌توان همکاری با نمایندگان تئاتر، مذاکره با اتحادیه‌ها، یافتن کارکنان دیگر، تئاتر و سالن تمرین، تعهد و بیمه گارانتی کارگران و ارسال اوراق بهادار با اتحادیه‌ها اشاره کرد. »

این یک تعریف ساده از تهیه‌کننده تئاتر است که می‌توانید به راحتی در فضای مجازی بیابید. پرسش مهم: چند نفر از تهیه‌کنندگان تئاتر در ایران چنین وظایفی را برعهده می‌گیرند؟ پاسخ: هیچ‌کدام. اصولاً تهیه‌کنندگان تئاتر نه آورده مالی برای نمایش‌ها دارند و نه تلاشی برای جلب‌توجه سرمایه‌گذاران. البته این تهیه‌کنندگان دو نقش اساسی در تئاتر ایفا می‌کنند. نخست کسب نظر مدیران سالن‌ها برای اجرا و دوم جلب نظر بازیگران چهره برای حضور در یک نمایش. برای آنان که در فضای تولید تئاتر مشغولند، روشن است که تهیه‌کنندگان از قبل همین رویه دستمزدهای کلانی از کارگردان طلب می‌کنند. به عبارتی این کارگردان است که هزینه تولید نمایش را تأمین می‌کند و تهیه‌کننده صرفاً براساس روابط به دست آورده پول را مدیریت می‌کند.

به جلسه گیل‌آبادی بازگردیم. جلسه‌ای که در مورد تشکیل انجمن تهیه‌کنندگان و مدیران تولید در خانه تئاتر، بررسی آیین‌نامه تماشاخانه‌های خصوصی و همچنین مشکلات و موانع موجود در تئاتر بحث شده است. می‌توان این سه مبحث را به شکل مجزا بررسی کنیم. نخست تشکیل انجمن تهیه‌کنندگان که می‌تواند اتفاق مبارکی باشد؛ اما در سوی دیگر می‌تواند اتفاق نامبارکی بدل شود. برای مثال در سینما قوی‌ترین صنف، صنف تهیه‌کنندگان است و به نوعی امور خانه سینما در انقیاد آنان است. این در حالی است که عموم مردم کارگردانان را شخصیت مهم تصمیم‌گیری در حوزه سینما می‌دانند؛ چرا که آنچه روی پرده سینماها عیان می‌شود، محصول فکر و خلاقیت یک کارگردان است. این صرفاً یک تصور است.

در صورت تشکیل انجمن تهیه‌کنندگان این رویداد نیز برای خانه تئاتر می‌توان متصور بود. وجود گردش مالی در این انجمن دور از اذهان نیست. این یک اتفاق مبارک است که یک انجمن درآمدزایی مناسبی در صنف خود داشته باشد؛ اما به واسطه برتری اقتصادی صنف، دیگر صنف‌های عملاً به زیردستان بدل می‌شوند. تا بدین جا ماجرا نیز می‌توان با اغماض پذیرفت. مهم آن است که تهیه‌کننده بدون تعریف و معنا به چنین قدرتی نائل می‌شود. در سالیان نه چندان دور بنیاد رودکی قصد داشت با برگزاری یک دوره یک ساله، مدرک تهیه‌کنندگی تئاتر به شخصیت‌های مورد بحث اهدا کند. جالب آنکه بخشی از مدرسان آن جریان ایرانی بودند. برای مثال می‌توان از جلال تهرانی به عنوان یکی از مدرسین نام برد. کارگردانی که در تولید چند اثر اخیر خود با شکست تجاری مواجه بوده است. با این حال این دوره برگزار نشد تا بدین جای کار کسی مشروعیت این عنوان را نیابد.

پس تا بدین جا مشکل اولیه، مشکل مشروعیت است. مشکلی که از فقدان تحقق تعریف ساده تهیه‌کننده در تئاتر ایران به وجود می‌آید. تهیه‌کننده در تئاتر مسئولیت «کلیه وظایف مالی و مدیریتی یک تولید» را نمی‌پذیرد. او بیشتر به یک دلال می‌ماند. کسی که می‌تواند میان دانه‌های جدا افتاده تئاتر نخی حائل کند و گروهی شکل دهد و در قبالش از کارگردان پولی دریافت کند.

وجه دوم گفتگوی گیل‌آبادی به آیین‌نامه تماشاخانه‌های خصوصی اختصاص یافته است. مسئله‌ای که می‌تواند خود به چکش محکمی برای ضربه زدن به واژه تهیه‌کنندگی بدل شود. در سالیان اخیر، با شکل‌گیری سالن‌های خصوصی تئاتر، این گروه‌های تازه‌وارد چندان خود را در تعریف جهانی سالن‌داری نگنجاندند. آنان حاضر به تولید نمایش نشدند؛ بلکه خود را در قالب یک سالن‌دار، همانند سالن‌های عروسی یا ترحیم جا زدند. گروهی که با اجاره دادن شبانه سالن‌هایشان، مفهوم کمپانی تئاتری در ایران را اخته کردند و در این مسیر نقش تهیه‌کنندگان بسیار مشهود بوده است. با تمرکز بر وضعیت کاری تهیه‌کنندگان تئاتر در ایران می‌توان دریافت آنان در هر برهه زمانی یک سالن را مورد هدف قرار داده و با تجمع آثار مورد استقبال مخاطب، آن سالن را به عرش برده و در یک بزنگاه، با تخلیه آن از اجرا، آن را به فرش نشانده‌اند. رویه‌ای که در مورد تماشاخانه ایرانشهر بسیار مشهود است. این مسئله در تماشاخانه‌های باران و پایتخت نیز قابل مشاهده است.

نکته مهم این است که در نقش تعریف نشده تهیه‌کننده، تماشاخانه خصوصی چه ارتباطی با تهیه‌کنندگان دارد؟ چرا در این رویه مشورتی از تماشاخانه‌داران استفاده نشده است؟ مگر تماشاخانه‌داران خود دارای صنف واحد نیستند؟ چرا در این جلسه درباره عدم‌مسئولیت‌پذیری تماشاخانه‌داران بحث نشده است و سرفصل صحبت‌ها درباره چیزی بوده که هنوز منتشر نشده است؟

وجه سوم ماجرا از همه جذاب‌تر است: مشکلات و موانع موجود در تئاتر. شاید برای بسیاری از کارگردان امروز تئاتر ایران دو مشکل بیش از همه مشهود است: نخست سالن‌دار و دوم تهیه‌کننده. شاید آقای گیل‌آبادی با نگاهی به سیاهه‌های شکایت‌های تئاتری درمی‌یافت بالاترین حجم شکایت از چه کسانی است. برای مثال در نمایش «شب‌ دشنه‌های بلند» گروه بازیگری نمایش از مدیر تولید – که در واقع همان تهیه‌کننده است – شکایت کرده و پس از گذشت یک سال هنوز دستمزدها پرداخت نشده است. جالب اینکه شخص مورد شکایت به راحتی در فضای تئاتری فعالیت می‌کند و پروژه‌هایش را پیش می‌برد.

پس به نظر گیل‌آبادی بیشتر به جای رسیدن به ریشه‌های مشکل با خود مشکل مشورت کرده است. مشکلی که در ریشه‌ای‌ترین وجه خود، از بی‌معنا بودن و سپس بدون مشروعیت بودنش به تئاتر ضربه زده است. هیچ راهکار قانونی مبنی بر شکایت از آنان وجود ندارد؛ چرا که آنان در هیچ وجه قانون تعریف نشده‌اند. آنان زندگی آنامورفیکی دارند. روزی تهیه‌کننده هستند و روزی مدیر تولید و حتی زیست خود را در قامت دستیار کارگردان نیز حفظ کرده‌اند. در حالی که هر سه واژه مذکور معانی کاملاً متفاوتی در امر تولید دارند، تولیدی که در تئاتر ایران به یک «مضحکه شبیه به تئاتر» تبدیل شده است.

چرا خوانندگان مدعی همراهی با مردم کنسرت رایگان برگزار نمی‌کنند؟!



سینماپرس: برخی از هنرمندان در هفته های گذشته با منت های بسیاری که بر سر مردم گذاشتند، کنسرت هایشان را لغو کردند.

به گزارش سینماپرس،  مشکلات اقتصادی این روزها کمرشِکن شده است. افزایش قیمت ها در همه ی کالاها و بخش ها دیده می شود. بار این گرانی هم تنها بر دوش مردم است. جوانانی که در سال‌های گذشته ازدواج کردند و با تلاش‌های شبانه روزی به دنبال خرید خودرو و خانه مناسب بودند؛ اکنون با افزایش بی‌حسابِ قیمت خانه و خودرو بخش زیادی از تلاش‌هایشان را بر باد رفته می‌بینند.

هر کدام از مسئولان هم در تلاشند تا گناه را به گردن دیگری بیندازند و خود را از این ماجرا تبرعه کنند …. قیمت ها اما همچنان رو به افزایشند و مردم هم روز به روز قدرت خریدشان کم و کمتر می شود.

در این میان اما واکنش های برخی هنرمندان به ماجرا عجیب است.

سیروان خسروی: «وقتی می‌بینم کمر مردم زیر بار مشکلات شکسته شده و من هم مثل تمام مردم جامعه شرایط روحی نابسامانی دارم، وقتی می‌بینم که تمام کسب و کارها تعطیل شده و نان‌آور خانواده چیزی جز شرمندگی به خانه‌اش نمی‌برد، من هم کنسرت تهران را لغو و علاوه بر از دست دادن سود ۱۲ سانس کنسرت، ۱۵۰ میلیون تومان خسارت کنسلیِ اجرا به سالن پرداخت می‌کنم، ولی شرافتم را به منافع شخصی خودم نمی‌فروشم. »

جملات بالا را سیروان خسروی در صفحه شخصی اش منتشر کرد تا نشان دهد با مردم و مشکلاتشان همراه است. او ادعا کرد که از سودِ ۱۲ سانس کنسرتش گذشته و حتی ۱۵۰ میلیون تومان هم خسارت به سالن می‌دهد، تا کنسرت های تابستانش را لغو کند.

باید از سیروان خسروی پرسید؛ چرا کنسرتت را برای همین مردمِ دچارِ مشکل شده برگزار نکردی؟ چرا قیمت بلیت ها را به نصف و یا حتی کمتر نرساندی و آن را به همین مردمِ در تنگنا گرفتار شده، تقدیم نکردی. به جای پرداخت خسارت ۱۵۰ میلیون تومانی به سالن، کنسرت‌ها را با حداقل قیمت بلیت و یا حتی به صورت رایگان برگزار می کردی و به مردم تقدیم می کردی.

وقتی قیمت بلیتِ کنسرت های خوانندگان پاپ از ۵۰ هزار تومان آغاز می شود و به سقف ۱۸۰ هزار تومان هم میرسد؛ دیگر برگزار نکردنِ کنسرت به بهانه ی همدردی با مردمِ کم دست، ادعایی درست به نظر نمی رسد.

خوانندگان موسیقی پاپ اگر می خواهند با مردم همدردی کنند، بهتر است به جای لغو کنسرت هایشان، قیمت بلیت ها را در این تنگنای اقتصادی کاهش دهند. برگزار کردن کنسرتی با قیمت بلیت های اندک و یا حتی رایگان، می تواند همدردیِ راستینی با مردمِ ایران باشد.

منت گذاشتن بر سرِ مردم البته به سیروان خسروی محدود نشد. در روزهای گذشته خبر لغو کنسرت – نمایش «سی» با آهنگسازی سهراب پورناظری و خوانندگی همایون شجریان هم منتشر شد. آنها هم در اطلاعیه ای که منتشر کردند تا توانستند بر سرِ مردم منت گذاشتند. کنسرت نمایش «سی» قرار بود اواخر تیر ماه امسال روی صحنه برود.  بخشی از اطلاعیه لغو این برنامه را در ادامه می خوانید:

«در این مرحله به سبب مساعد نبودن شرایط اجتماعی و خاص و ویژه بودن پروژه «سی»، به صلاح دید و پیشنهاد «همایون شجریان»، در جلسه ای فوری با حضور «سهراب پورناظری»، «حسن معجونی»، «تهمورس پورناظری» (مدیریت پروژه) و «محمدرضا حسین زاده» (مدیریت تولید) و در نهایت تمامی عوامل سی، با مشورت و تصمیم جمعی، این پروژه به حالت انتظار درآمد تا در زمانی بهتر و در روزگاری مهربان‌تر، با دلی خوش‌تر و اذهانی سبک بال‌تر در روزگاری که مردمِ شریف این مرز و بوم غم‌ها و نگرانی‌های معیشتی کمتری نسبت به حال و آینده خود داشته باشند و زمین و زمان محکم‌تری زیر پایشان باشد به مرحله‌ی اجرا درآید. »

به راستی باید به اهالی «سی» گفت؛ سال گذشته که همین کنسرت – نمایش «سی» را برگزار کردید و قیمت بلیت‌ها را به ۲۰۰ هزار تومان رساندید؛ اصلا به این فکر کردید که چند درصد از مردم تهران و یا ایران، توان خرید بلیت‌های برنامه را دارند؟

سال گذشته همین برنامه را برگزار کردید و حدود ۱۲۰ هزار نفر به دیدن اجراهای شما آمدند، چرا امسال و برای همدردی با مردم اجراها را رایگان برگزار نکردید؟

مردم ایران این روزها با گرانی دست و پنجه نرم می کنند و مسئولان کشور هم پاسخ درستی برای مردم ندارند. تمام بارِ مشکلات اقتصادی کشور بر دوش مردم افتاده و هیچ کسی هم پاسخگو نیست. در این میان بی انصافی است که این مردم از هنرمندانشان هم کم لطفی ببینند.

همایون شجریان و سیروان خسروی هنرمندانی هستند که در میان مردم محبوبیت بسیاری دارند. آنها با لغو کردن کنسرت هایشان موجب ناامیدیِ بیشتر مردم شده اند. مخاطبان این دو خواننده شاید این روزها با خود اینگونه می اندیشند: «آنها از فروش نرفتن بلیت هایشان ترسیده اند که کنسرت هایشان را لغو کردند. »

این دو هنرمند شایسته شاید بهتر بود به جای خالی کردن عرصه و تنها گذاشتنِ مردم و البته منت گذاشتن بر سر آنها؛ اجراهایی با حداقل قیمت بلیت و یا حتی به صورت رایگان برای مردم برگزار می‌کردند تا شاید مردمی که به دیدن اجراهایشان می‌روند، برای ساعتی هم که شده؛ اندوهِ اندیشیدن به اوضاع اقتصادی را نداشته باشند.

در همین جنوب شهر تهران و در میدان بهمن سالنی مجهز در فرهنگسرای بهمن وجود دارد که برای برگزاری کنسرت های موسیقی بسیار مناسب است. این سالن ظرفیتی حدود ۱۵۰۰ نفر دارد.  در سال های گذشته هیچ خواننده ای حاضر نشد کنسرتش را در این سالن برگزار کند و ترسشان از این بود که مردمانِ این منطقه توانِ خرید بلیت های کنسرتشان را ندارند و البته مردمانِ بالادست هم حاضر نیستند برای دیدن کنسرت به جنوب شهر بیایند.

*تسنیم

هوسا تی‌وی تصویر واقعی ایران را نمایش می دهد



سینماپرس: وب‌سایت دوزبانه هوسایی-انگلیسی شبکه تلویزیونی بین‌المللی هوسا تی‌وی متعلق به معاونت برون‌مرزی صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران افتتاح شد.

به گزارش سینماپرس، راه‌اندازی رسمی وب‌سایت این شبکه، زمینه ساز فرآیندی است که انتظار می‌رود تا چندی بعد، با فراهم شدن امکانات فنی و بودجه لازم، به افتتاح شبکه تلویزیونی هوسا ‌تی‌وی بیانجامد تا به عنوان پل رسانه‌ای مستحکم بین ایران و آفریقا کارکرد یابد. این وب‌سایت که قابلیت انتخاب دو زبان هوسایی و نگلیسی را داراست، علاوه بر بخش‌های «اخبار»، «سریال‌ها»، «فیلم‌ها»، «موسیقی»، «گردشگری» و «هنرمندان»؛ با دو بخش «خداوند با تو سخن می‌گوید» و «احادیث ارزشمند» در بردارنده اطلاعاتی مفید از خبرهای مهم روز ایران، آفریقا و جهان گرفته تا آموزه‌های دینی، بخش‌های سرگرمی و آشنایی با هنرمندان، طبیعت و جاذبه‌های گردشگری ایران و قاره آفریقا است.

هوسا تی‌وی به دو زبان انگلیسی و هوسایی ارائه می‌شود

در وب‌سایت هوسا تی‌وی دوبخش تصویری و صوتی نیز پیش‌بینی شده نمونه‌هایی از برنامه‌های تلویزیونی این شبکه پخش می‌شود و مخاطبان آفریقایی نیز هر روز از برنامه‌های صوتی این شبکه بهره‌مند می‌شوند. این بخش مطابق با نیاز مخاطبان آفریقایی و عادت آنها به گوش دادن اخبار و برنامه‌ها در قالب «VOH» یا صدای قلب‌ها، هر روز به دو زبان هوسایی و انگلیسی ارائه می‌شود. این بخش در آینده به یک رادیو نمای جذاب تبدیل خواهد شد و تصویر نیز به کمک صدا خواهد آمد. در خصوص اهمیت استراتژیک این شبکه که در دستور کار معاونت برون‌مرزی قرار دارد می‌توان گفت که قاره آفریقا؛ سرزمین فرصت‌های قرن حاضر و آینده نامیده شده و در دهه گذشته، حجم سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی در آفریقا دوبرابر شده است. این قاره همواره مورد توجه آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان، چین، هند و ژاپن بوده و در سال‌های اخیر عربستان، ترکیه، قطر و امارات نیز به جمع سرمایه‌گذاران درآفریقا اضافه شده‌اند. پیش از این همه کشورهای مذکور رسانه های متعددی را در آفریقا تأسیس کرده‌اند .

قدرت‌های جهانی ثابت کرده‌اند که از تعامل با ایران هراس دارند

ایران با اعزام نیروهای متخصص و صادرات انواع کالاها و خدمات فنی، مهندسی و پزشکی می‌تواند به بازارهای آفریقا که تاکنون کمتر برروی آنها سرمایه‌گذاری کرده، دست یابد. بخشی از این مغفول ماندگی روابط ایران و آفریقا، معلول فعالیت‌های درازمدت قدرت‌های جهانی برای ارائه تصویری غلط از آفریقا با هدف دور نگه داشتن دیگران از آن قاره پهناور است.  قدرت‌های جهانی ثابت کرده‌اند که از هرگونه تعامل و راه‌یابی ایران به سرزمین‌های آفریقایی هراس دارند و نمی‌خواهند بازار و منابع سرمایه‌ای آفریقا محل ورود و فعالیت جمهوری اسلامی ایران باشد. از سوی دیگر تلاش زیادی دارند تا کشورهای آفریقایی از توانمندی‌های ایران اسلامی بی خبر باقی بمانند. بنابراین ارائه تصاویری حقیقی از ایران وآفریقا و مقابله با ایران هراسی و آفریقا هراسی، از مهمترین اهداف این شبکه تلویزیونی است. هوسا تی‌وی براساس راهبرد اقتصاد مقاومتی تأسیس شده و حمایت از صادرات ایران به آفریقا و درآمدزایی برای کشور از اولویت‌های شبکه جدید معاونت برون مرزی شمرده می‌شود. این مهم از طریق معرفی ظرفیت‌های ایران در حوزه‌های متنوع صنعتی، پزشکی، مهندسی، فرهنگی هنری و سینمایی باهدف اصلاح نگاه آفریقا نسبت به واقعیت‌ها و پیشرفت‌های ایران محقق ‌خواهد شد.

زبان رسمی ۸۲ درصد از هوسا زبانها، انگلیسی است

 زبان هوسایی در کشورهای نیجریه، نیجر، غنا، کامرون، چاد، بنین، ساحل عاج، مالی، توگو، بورکینافاسو، سودان، آفریقای مرکزی، کنگو دموکراتیک و جمهوری کنگو و سیرالئون رایج است و زبان رسمی ۸۲ درصد از هوسا زبانها، انگلیسی است. همچنین ۷۰۰ میلیون نفر از مردم آفریقا به زبان انگلیسی آشنایی زیادی دارند. بنابراین جدیدترین شبکه معاونت برون مرزی دارای دو زبان هوسایی و انگلیسی خواهد بود و کشورهای مهم دیگر قاره آفریقا مانند آفریقای جنوبی، کنیا، تانزانیا، زیمبابوه، اوگاندا، زامبیا، اتیوپی، نامیبیا، لیبریا و بوتسوانا را تحت پوشش قرار می‌دهد.

*تسنیم

«کاتیوشا» به زودی روی پرده می رود / رونمایی از اولین پوستر


سینماپرس: اولین پوستر فیلم سینمایی «کاتیوشا» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی علی عطشانی رونمایی شد.

به گزارش سینماپرس، اولین پوستر فیلم سینمایی «کاتیوشا» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی علی عطشانی در آستانه اکران عمومی این فیلم رونمایی شد.

«کاتیوشا» که موسسه پخش فیلم «رسانه فیلمسازان» به مدیریت حبیب اسماعیلی پخش آن را بر عهده دارد، پس از پایان اکران فیلم سینمایی «دلم می‌خواد» ساخته بهمن فرمان‌آرا در گروه سینمایی زندگی اکران می‌شود.

فیلمبرداری این فیلم کمدی پربازیگر اواخر بهمن‌ماه سال گذشته در مشکین دشت استان البرز آغاز شد، در لوکیشن‌های مختلفی از جمله مشکین دشت استان البرز، قطعه شهدای بهشت زهرا، خیابان جیحون، شهرک غرب و… فیلمبرداری شد و اواخر اسفندماه با فیلمبرداری سکانس‌هایی در فرودگاه امام خمینی به پایان رسید.

فیلمنامه «کاتیوشا» را مهدی علی میرزایی و علی عطشانی بر اساس طرحی از مهراب قاسم‌خانی نوشته‌اند.

پوستر «کاتیوشا» رونمایی شد / اکران بعد از «دلم می‌خواد»

هادی حجازی فر، احمد مهرانفر، میترا حجار، لیلا اوتادی، ارژنگ امیرفضلی، بیژن بنفشه‌خواه، نیما شاهرخ‌شاهی، قاسم زارع، خشایار راد، میترا دهقانی، مریم سعیدی، امید منصورفلاح، رادمهر روحانی، سحر خزائیلی، آیلار توکلی، پرهام کریمی، داریوش آقایی، علی محمودی، فاطمه مرتاضی، بیتا عطشانی، غزل یگانگی، المیرا صادق‌پور و آرتین حیدری بازیگران «کاتیوشا» هستند.

در خلاصه قصه کمدی «کاتیوشا» آمده است: «من اگه بخوام توی زندگیم موفق باشم حتما نباید اونجوری به زندگی نگاه کنم که تو نگاه می‌کنی».

فهرست کامل عوامل این فیلم عبارتند از: تهیه‌کننده و کارگردان: علی عطشانی، جانشین تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار: احمد شیرازی، مشاور تهیه‌کننده: ایمان ادیب، مجری طرح: سعید پاکستانی، حسام بابایی، نویسنده فیلمنامه: مهدی علی‌میرزایی و علی عطشانی براساس طرحی از: محراب قاسمخانی، نویسنده نسخه نهایی: کریم خودسیانی، مدیر فیلمبرداری: مانی عطشانی، دستیار یک فیلمبردار: مهدی حسینی، دستیاران: محسن دبیریان، امیر حسین صدرایی و حسین شباهنگ، صدابردار: محمد شاهوردی، دستیار صدابردار: میلاد شالی، تدوین: علی عطشانی و محمد تیموری، استودیو تدوین: بیتا فیلم، مدیر تولید: علیرضا یگانگی، برنامه‌ریز: عاطفه باقری، دستیار تولید: علیرضا یار محمدی، دستیار یک کارگردان: سیامک مردانه، دستیاران: سینا بیگی و محمد تیموری، طراح چهره‌پردازی: امید گلزاده، چهره‌پرداز: فرزانه زردشت و مهدی صیاد، دستیار چهره‌پرداز: سهراب اندامی، طراح صحنه و لباس: آبتین برقی، دستیار یک صحنه و لباس: جواد بهبودی، مدیر صحنه: علی صدری، دستیار لباس: فاطمه احمدی، اتالوناژ و تروکاژ: علی تصدیقی، طراحی و ترکیب صدا: سید محمود موسوی نژاد، موسیقی: مهدی کلانتری، مدیر پخش بین‌الملل: امیدچوگانی، مدیر مالی: باغانی، منشی صحنه: گل گوشان، مشاور رسانه‌ای و مدیر روابط عمومی بیتا فیلم: مریم قربانی‌نیا، مشاور حقوقی: سید امین شجاعی، عکاس: پیمان گرزم، تصویربردار پشت صحنه: ساسان حقانی، مدیر تدارکات: سعید دلاوری، دستیار تدارکات: ایرج آقاسی، دستیار: علی ساسانی، همیار تدارکات: حمید نصرآبادی، حمل و نقل: سعید حبیبی، خسرو امیری، امیر جهانبخش، حسن نوری، محمد محمودی، محمد علیزاده، مرتضی شکری، علی صادقی، علیپور، تهیه شده در بیتا فیلم تهران.

جشن بیستم قرار است جمع و جور برگزار شود / اگر فضا را دچار تشنج کنیم به ناامنی دامن زده ایم



سینماپرس: نشست خبری بیستمین و آخرین دوره برگزاری جشن خانه سینما به شیوه کنونی با حضور مدیرعامل خانه سینما و دبیر جشن و نیز تورج منصوری و مازیار میری برگزار شد.

به گزارش سینماپرس، صبح امروز سه شنبه ۱۹ تیر ماه اولین نشست خبری بیستمین جشن بزرگ سینمای ایران به دبیری علی نصیریان برگزار شد. منوچهر شاهسواری مدیرعامل خانه سینما، علی نصیریان دبیر جشن، تورج منصوری و مازیار میری در این نشست حضور داشتند.

در ابتدای این نشست مازیار میری از اینکه علی نصیریان به عنوان رییس جشن این مسئولیت را پذیرفته ابراز خرسندی کرد.

منوچهر شاهسواری نیز با اشاره به اینکه جشن امسال آخرین دوره از شیوه برگزاری بیست سال گذشته است، عنوان کرد: بار اجرایی امسال بر دوش مازیار میری و هیات رییسه جشن بزرگ سینمای ایران است.

وی افزود: مساله مهمی که امروز اعلام می کنیم این است که با توجه به روزگار امروز و مجموعه فشارهای موجود در جامعه از برپایی مراسم بزرگ خودداری می کنیم. گرچه حق سینماگران است که سالی یک بار دور هم جمع شوند اما در این دوره چنین چیزی امکان پذیر نیست.

مدیرعامل خانه سینما تاکید کرد: امسال هم بر اساس سیاست همیشگی سینما که نباید به هیچ سویه سیاسی کشیده شود، تصمیم گرفتیم جشن سینمای ایران به قوت داوری و اجرا شود اما از برگزاری هرگونه مراسم بزرگ خودداری می کنیم.

به گفته وی، این یک تصمیم جمعی بود که در هیات مدیره خانه سینما توافق و مجوز اجرای آن از سوی علی نصیریان صادر شد.

وی افزود: چنین تصمیمی برای ما سخت بود اما باید تصمیمی این چنینی می گرفتیم زیرا موظفیم به سهم خود از داشته های خانه به نفع همکاران استفاده کنیم تا این دوران سخت به اتمام برسد و یقین داریم به آن لحظه ای که باید می رسیم.

شاهسواری در پایان صحبت هایش گفت: گاهی اوقات ساده است آتش انداختن بین دو گروه و دو سلیقه ولی این کار جز سوختن چیزی ندارد. شما به ما کمک کنید و ما را راهنمایی کنید که از این مسیر خارج نشویم. یقین دارم شما در این حس و حال با ما شریک خواهید بود و مقوم این تصمیم خواهید بود. از اینکه گاهی اوقات از خانه سینما خبر و نظر می خواهید و ما کوتاهی می کنیم ما را ببخشید زیرا گاهی چاره ای جز سکوت نداریم. ما نمی توانیم اگر کاری برای همکارانمان می کنیم آن را در معرض ویترین رسانه ها بگذاریم. پیش از این هم گفته ام ما باید کار کنیم و کار کنیم و کار کنیم. فضای خانه سینما فضای کار، تلاش و تجدیدنظر در ساختارهای ما است.

در ادامه نشست علی نصیریان در سخنانی گفت: من با برگزاری جشن و جشنواره های فرهنگی و هنری موافقم اما در شرایط فعلی، جشن بیستم قرار است بسیار جمع و جور برگزار شود. جشن فرهنگی برای تشویق استعدادهای جوان لازم است اما امسال قرار است جشن بیستم در یک چهارچوب محدودتر برگزار شود.

وی تاکید کرد: جشن های هنری می تواند باعث ایجاد احترام بین هنرمندان شود. ما باید برای کار و همکاران خود احترام و حرمت قایل باشیم و از موفقیت های آنها لذت ببریم. چندی پیش به اصغر فرهادی گفتم جایزه ای که گرفته ای انگار من هم سهیمم چراکه ۵۰ سال پیش پی این سینما ریخته شد و بعد جوانان به صحنه آمدند.

نصیریان در بخش دیگری از صحبت های خود توضیح داد: از دوستان و همکاران می خواهم که از فضای  دشمنی فاصله بگیرید. نباید فراموش کرد که توسعه فرهنگی در جامعه ایجاد شده است و مردم آگاه تر شده اند و ما نیز باید نسبت به برخوردهای خود دقت کنیم. امیدوارم این جشن با شرایط فعلی با انس و الفت بیشتری برگزار شود.

سپس تورج منصوری دبیر هیات رییسه جشن بزرگ سینمای ایران در پاسخ به سوالی درباره چگونگی برگزاری جشن که اعلام شد محدودتر خواهد بود، گفت: ما در جلسات متعددی که در طی سه سال گذشته به عنوان موسسان انجمن هنرها و فنون سینما داشتیم، سعی می کردیم به شرایط برگزاری جشن به صورتی که در اساسنامه نوشته شده نزدیک شویم.

وی افزود: همیشه یکی از دغدغه ها این بود که بودجه ای که برای شبی که جشن برگزار می شود خرج می شود زیاد است با این وجود همیشه تاکید می شده شبی که جوایز اعلام می شود شب باشکوهی باشد و همیشه تلاش بر این بوده که آن شب را بزرگ و باشکوه برگزار کنیم ولی ما به عنوان آخرین دور از شکل قبلی جشن با توجه به مسایل مالی که گریبانگیر خانواده سینما است این تصمیم را گرفتیم و احساس کردیم با صرفه جویی می توانیم دین بیشتری از حق همکارانمان را ادا کنیم.

منصوری با تاکید بر لزوم صرفه جویی در شرایط امروز گفت: ما سعی کردیم صرفه جویی کنیم تا مسایل بیمه ای و از کار افتادگی اعضای خانه را بهتر پیش ببریم و این هزینه را صرف ریکاوری مجموعه بزرگتری می کنیم. به هر حال ما به عنوان افرادی که در خانه سینما کار می کنیم و با جمع سینمایی ها در ارتباط هستیم نیاز سینما به صرفه جویی را احساس کردیم.

علی نصیریان در ادامه در پاسخ به این که حضور وی چه تاثیری در جشن دارد، گفت: تاثیر حضورم در این جشن را نمی دانم.

مازیار میری در پاسخ این پرسش گفت: برای ما افتخار بزرگی است که علی نصیریان در این جشن حضور دارد و اعتبار ما است.

تورج منصوری تاکید کرد: چگونگی برگزاری جشن هنوز مشخص نیست. اشکال گوناگون در حال بررسی است مانند برگزاری زنده مراسم یا اعلام نتایج از طریق رسانه ها، اما هنوز به نتیجه قطعی در این زمینه نرسیده ایم. امسال خیلی دیر شروع به برنامه ریزی کردیم اما به زودی درباره چگونگی اجرا و زمان برگزاری آن تصمیم گرفته می شود.

وی در بخش دیگر نشست درباره خواسته بدنه سینما برای داوری کردن فیلم های بدون مجوز ارشاد گفت: درباره موضوعی که کانون کارگردانان درخواست کرده بود باید بگویم بهتر است جواب یک خواسته مطلوب و معقول را به جا داد تا اینکه در قبال یک سوال منطقی دست به یک جواب هیجانی زد. نمی خواهم از جمله کلیشه ای «در شرایط حساس کنونی» استفاده کنم اما باید یاد بگیریم در شرایط حساس چگونه غیرحساس رفتار کنیم و شرایط را بدتر نکنیم و فضا را آرام تر، معقول و منطقی تر کنیم. اگر ما این فضا را دچار تشنج کنیم به ناامنی دامن زده ایم و این ناامنی به نفع هیچکس نیست.

این فیلمبردار سینما افزود: کانون کارگردانان طی نامه ای درخواست کرد که اگر امکان دارد امسال حسابمان را با سینما در ظرف سه سال گذشته صاف کنیم و این قاعده را بگذاریم که هر فیلمی که ساخته شده و اکران نشده در این جشن به نمایش و داوری گذاشته شود. ما گفتیم اول باید مشخص شود از چه زمانی این فیلم ها مورد قضاوت قرار گیرد از همین رو قرار شد یک ظرفیت سه ساله در نظر گرفته شود تا فیلم هایی که دیده نشده اند توسط داوران ما دیده شوند. بعد دوستان ما گفتند باید ببینیم درباره چه تعداد فیلم باید این امر صورت بگیرد.

وی با تاکید بر اینکه باید شرایط داوری یکسان و عادلانه باشد، توضیح داد: چون می خواهیم تخصص های شاخه ای را قضاوت کنیم و بگوییم کدام یک بهتر هستند، این ها باید در صورتی قضاوت شوند که در شرایط یکسان باشند برای مثال فیلمی به خاطر جوی که وجود دارد بیشتر مورد نظر داوران قرار نگیرد در نتیجه باید درباره فیلم هایی داوری کنیم که به نمایش عمومی درآمده باشد تا پاداش و جزا به برخی از فیلم ها ندهند. در عین حال این فیلم ها از حالت جو و احساس و … دور باشند

منصوری افزود: درخواست کانون باعث می شد که تصمیمات به سمت شرط پروانه فیلمسازی برود یعنی هر فیلمی که پروانه فیلمسازی داشته باشد مورد قضاوت قرار بگیرد. البته این نوع داوری در دوره هایی مرسوم بوده است اما بعد از مدتی دوستان به نتیجه رسیده بودند که این موضوع شرط کافی نبوده است از همین رو در اساسنامه شرط اکران مدنظر قرار گرفته بود با این وجود به مازیار میری که هم مورد وثوق کانون کارگردانان و هم در خانه سینما فعال بوده است ماموریت داده شد تا آمار چه شیوه ای را برای برگزاری این خواسته اتخاذ کنیم.

دبیر هیات رییسه جشن بزرگ سینمای ایران خبر داد: آماری که آمد این بود که ۴۰ فیلم در سال نود و چهار و ۴۵ فیلم در سال نود و پنج و ۴۳ فیلم در سال نود و شش که مجموعا ۱۲۸ فیلم می شدند تولید شده اند و اکران نشده اند. در نتیجه درباره تولیدات سال نود و شش نمی توانیم تصمیم گیری کنیم چون امکان اکران دارند. ۱۲۸ فیلم باید به ۷۵ فیلمی اضافه می شد که حایز شرایط جشن سینما بوده اند با این تفاسیر باید در ۲ ماه روزی ۵ فیلم به نمایش بگذاریم که اصلا غیرممکن است آن هم در شرایطی که بسیاری از این فیلم ها اصلا دی وی دی نشده اند همچنین برخی از این فیلم ها پروانه فیلمسازی گرفته اند اما اکران نشده اند.

وی اضافه کرد: در نتیجه طبق بررسی دیدیم این پیشنهاد اصلا عملی نبود در حالی که ما گاردی نسبت به عملی شدن آن نداشتیم بلکه به شکل تکنیکی نمی توانستیم این کار را بکنیم. از سوی دیگر اصلا شاید بخشی از این فیلم ها در آینده به اکران عمومی در بیایند بنابراین نمی توانیم به صورت احساسی به این مسأله نگاه کنیم. این امر با شرط پروانه فیلمسازی عملی نیست و پاسخی که به کانون کارگردانان دادیم همین مطلب بود.

مازیار میری نیز درباره موضوع مطرح شده بیان کرد: سی دی فیلم هایی که وارد شبکه نمایش خانگی شده اند برای داوران ارسال می شود و فیلم های دیگر نیز در همین سالن نمایش داده می شوند و در مرحله دوم همه فیلم ها در شرایط یکسان داوری می شوند.

 منصوری در پاسخ به این پرسش که سال های پیش نیز گفته می شد داوری ها به صورت آکادمی انجام می شود، توضیح داد:  مساله اصلی ما اساسنامه است. در این سه دوره سه آیین نامه نوشته و اجرا شد اما طی چهار سال گذشته اساسنامه ای نوشته شده و با اساسنامه آکادمی های دیگر مقایسه و در بخش هایی که نیاز داشتیم بومی سازی شده است. در سه سال گذشته اساسنامه به روز شد و درنهایت اساسنامه در انجمن عالی فنون و هنرهای سینمایی به تصویب رسید و به خانه سینما ارایه و در حال حاضر برای مراحل قانونی و تطبیق با قوانین کشوری ارسال شده است. امیدوارم سال آینده نگوییم قراراست از سال آینده اساسنامه اجرا شود. در نهایت تاکید می کنم که مراحل قانونی زمان بر است.

سپس شاهسواری درباره هزینه های صرف شده برای جشن در سال گذشته عنوان کرد: وقتی درباره جشن بزرگ صحبت می کنیم درباره چند جشن با همه اجزای هزینه ای صحبت می کنیم. اگر کسی کار اجرایی این چنینی کرده باشد متوجه می شود ۸۲۴ میلیون تومان که سال گذشته برای برگزاری جشن صرف شد، هزینه بالایی نبوده است.

وی درباره استفاده از کادر برگزاری جشنواره جهانی فیلم فجر در این جشن  و هزینه های بالای آن جشنواره گفت: مسأله ما خانه سینما است. اینکه چرا سازمان سینمایی جشنی برگزار می کند خودش باید پاسخگو باشد.

مدیرعامل خانه سینما درباره موضع گیری اعضای خانه سینما نسبت به اتفاقات گفت: هر صنفی از اعضای خانه سینما در مقابل هر موضوعی که پیش می آید عکس العمل خود را دارد. ما تسهیل کننده هستیم و عمل کننده نیستیم. دوستانی که درگیر این ماجرا هستند نقش خانه سینما را به عنوان تسهیل کننده می دانند.

وی درباره استفاده از اسپانسرها عنوان  کرد: اصولاً خانه سینما در مقابل استفاده از اسپانسر ها تحفظ دارد و استیج خود را به هر کسی نمی دهیم. همه شما وضعیت تلویزیون را می بینید که اسپانسر یک سری درخواست ها دارد ولی ما نمی توانیم استیج خود را به آنها بسپاریم. مطلقا این تصمیم گیری ربطی به آن شایعه ندارد که سازمان بازرسی به این موضوع ورود کرده است. هر کسی هر کاری می کند موظف به دادن گزارش است و ما هم گزارش خود را ارایه کرده ایم و اتفاقا هیچگونه ایرادی در هیچ بخشی از حساب های ما وجود نداشت.

علی نصیریان در پایان گفت: از داوران می خواهم در انتخاب فیلم ها نگاه حرفه ای داشته باشند تا شاهد داوری درست و بحق باشیم. هنر زمانی رشد پیدا می کند که آزاد باشد. باز هم از داوران خواهش می کنم که به رابطه ها و دوستی ها و دشمنی ها فکر نکنند.

میری در پایان گفت در این دوره ۵۱۹ نفر شرایط داوری داشتند که ۹۲ خانم جزو داوران هستند و داوری ها از شنبه ۲۳ تیر ماه آغاز می شود.

*مهر

«هوای تازه» با طعم شعر و ادب فارسی



سینماپرس: رادیو فرهنگ برنامه «هوای تازه» با موضوع شعر و ادبیات کهن و معاصر ایران زمین و بررسی برخی اشعار شاعران را روی آنتن می فرستد.

به گزارش سینماپرس، برنامه «هوای تازه» کاری از گروه ادب و هنر رادیو فرهنگ به تهیه کنندگی پرویز جمالی و اجرا و کارشناسی رشید کاکاوند در جدول پخش رادیو فرهنگ قرار گرفت.

این برنامه گشت و گذاری به شعر و ادبیات گذشته و معاصر ایران دارد و شعرهایی از شاعران را تحلیل و بررسی می کند.

این برنامه هر روز از شنبه تا چهار شنبه ساعت ۱۷:۳۰ از رادیو فرهنگ پخش می شود.

رادیو فرهنگ روی موج اف ام ردیف ۱۰۶ مگا هرتز قابل شنیدن است.

جلسه نقد فیلم سینمایی «برادرم خسرو» برگزار شد



به گزارش سینماپرس، جلسه نقد فیلم «برادرم خسرو» با همکاری جشنواره سلامت و مرکز سلامت روان تنی و موسسه دانش تندرستی (خانه بهی) با حضور دکتر عیسی جلالی، روانشناس، دکتر حمیدرضا نمازی، پزشک و پژوهشگر فلسفه و اخلاق، دکتر علیرضا منجمی، پزشک و دانش آموخته علوم شناختی و فلسفه علم و دکتر فرزاد گلی، پزشک و روانشناس برگزار شد.

در ابتدای این جلسه فیلم «برادرم خسرو» به کارگردانی احسان بیگلری نمایش داده شد. پس از نمایش فیلم دکتر نمازی توضیحاتی در خصوص فیلم ارائه داد و گفت: این فیلم یکی از فیلم هایی است که در نخستین دوره جشنواره فیلم سلامت به نمایش گذاشته شد. برخلاف فیلم هایی که پیش از این درباره مشکلات و اختلالات روانی ساخته شده بود، یکی از نقاط قوت فیلم این بود که دارای مشاور روانشناس بود. در فیلم احساس می کنیم اطرافیان بیمار، بیمارترند. نکته این است که پس از تماشای این فیلم نباید تداعی کننده این باشد که نکند ما نیز دچار اختلال دوقطبی هستیم. این اختلال در تشخیص یکی از مشکل ترین بیماری هاست. نمی توان منکر این این شد که گاهی بیماران دو قطبی خلاق تر و فعال ترند. ما با زندگی با افراد دوقطبی زندگی پرشورتری داریم. زندگی با بیماران مبتلا به این اختلال زیباست و موجب می شود به معنای عمیق تری از زندگی برسیم.

تعامل پزشکان با سینماگران، برای مشاوره بهتر در ساخت فیلم

پس از آن دکتر منجمی گفت: نکته ای که در مورد این فیلم باید بگویم این است که این فیلم را برای ما پزشکان و متخصصان نساخته اند، بلکه برای عموم جامعه شاخته شده است. شخصیت اصلی فیلم هایپراکتیو است و اگر بخواهیم از منظر پزشکی این فیلم را ببینیم کمی گل درشت و اغراق شده است. ما میدانیم که یک بیمار دارای اختلال دو قطبی، همزمان همه این علائم را با هم ندارد ولی رسانه وظیفه دارد علائم این بیماری را نشان دهد. برای همین ما پزشکان و روانشناسان باید سینماگران را بشناسیم تا بتوانیم به آنها برای ساخت فیلم مشاوره دهیم. از این رو جشنواره فیلم سلامت فرصت خوبی است که به این موضوع پرداخته شود.

در ادامه دکتر گلی عنوان کرد: تا پیش از ورود خسرو، خانواده زندگی خوب، سالم و موفقی داشتند. آشوب هایی که با ورود خسرو وارد خانواده می شود همانند دومینو عمل می کند که موجب بروز برخی رفتارها در اعضای خانواده می شود، چیزی که شاید از همان اول برادر بزرگ تر را می ترساند. گاهی نوعی جداسازی و یا قرنطینه ذهنی و فرهنگی در مورد این بیماران صورت می گیرد. اختلال دوقطبی به تعبیر چرچیل، همان سگ سیاهی که دائما باماست و این چیزی نیست که بخواهیم آن را جدا کنیم. انگ زدن درست نیست، چرا که این بیماری نیز بخشی از زندگی است که ادغام شده است.

با تولیدات فرهنگی خوب حال مردم را بهتر کنیم

در بخش پایانی این جلسه دکتر جلالی نیز گفت: یکی از نکته های مهمی که ما به آن توجه نمی کنیم مخاطبان هستند. در سینمای کلاسیک مهم ترین بحث این است که مخاطب را بشناسید. اگر فکر می کنیم که میزان امید به زندگی در جامعه کم شده و افسردگی بالا رفته است، آیا نمی توانیم با تولیدات فرهنگی و ساخت فیلم های خوب حال مردم را بهتر کنیم؟ مرحوم کیارستمی می گفت که در سینما بیش از آنکه به خود فیلم توجه کنم، به واکنش مخاطبان توجه می کنم، چرا که مخاطب بسیار مهم است.

وی افزود: یکی دیگر از مواردی که باید به آن توجه کرد این است که خانواده های چنین بیمارانی چه آموزش هایی باید ببینند. برادر بزرگ تر در فیلم منطق های خودش را داشت. یکی از مشکلات ما این است که منطق مثل قانون است، برخی با منطقی که برای خود می آورند، در واقع گویا خودکشی می کنند. این روزها وقتی کسی ناراحت می شود یعنی منطق درست است و او کاری از دستش برنمی آید.

جلالی در ادامه گفت: نکته کلیدی حل بسیاری از مشکلات، همدلی بوده و این که ما چقدر یاد گرفته ایم در ارتباط با یک بیمار همدلی داشته باشیم. باید کاری کنیم که فیلمسازان و کارگردان هایمان به این نکته توجه کنند تا اثرشان یأس و ناامیدی را در جامعه بیشتر نکند.

در پایان دکتر جلالی با مطرح کردن این سوال که «اگر جای کارگردان و یا نویسنده فیلم بودید چه بخش‌هایی را به فیلم اضافه و چه قسمت‌هایی را حذف می کردید؟ » از حاضران خواست که در ادامه بحث با او مشارکت کنند.

موسسه آوای هنر سلامت از سوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با هدف نمایش آثار ایرانی با محوریت نقش سلامت در زندگی انسان و با شعار «سلامت برای همه؛ اجتماعی شدن سلامت» سومین جشنواره فیلم سلامت را از تاریخ ۱ تا ۵ شهریور ۹۷ برگزار خواهد کرد.

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز
%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A